من خود نمی دانم

من نه غمی دارم نه لذتی
من خود نمی دانم چه می خواهم
شاید بتوانی در پشت سکوتم
واژه ها را پیدا کنی

غمی غمناک

شب سردی است ومن افسرده

راه دوری است وپایی خسته

تیرگی هست چراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من ادمها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر امد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر ارم از دل

وای این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم

قطره ای کو که به دریا ریزم

صخره ای کو که بدان اویزم

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی غمناک است

کافــــه نادری

توی کافه نادری کنج همون میز بلوط
دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن
تا من تو بشینیم گپ بزنیم مثل قدیم
شب بشه مشتریا تا اخرین نفر برن
ما همیشه اولین و اخرین بودیم عزیز
هم تو تابستون داغ هم تو پاییزای سرد
تابلوی بسته باز پشت شیشه ی درََُ
بعد رفتن ما کافه چی وارونه می کرد
چشمک ستارها رو می شمردیم یادته
واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته
من مثل سایه ی تو تو واسه من مثل نفس
هر دومون برای همدیگه می مردیم یادته
دستامون تو دست هم گم می شدیم تو خواب شهر
دل دیوونه ی من هی قد ماتُ می شمرد
کوچها رو رد می کردیم تا خیابون بزرگ
عطر ناب تومن رو تا اخر دنیا می برد
حالا تو نیستیُ این کوچه صدام نمی زنه
حالا تو نیستیُ بی تو دیگه کافه کافه نیست
دیگه هیچ ستاره ای جرات چشمک نداره
هیچکسی مثل من از نبودنت کلافه نیست

هنوز منتظرم توی کافه نادری
کنج همون میز بلوط
دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن

گریه کن

دل مــن گــریــه کن هــمــه ی تــنــهــایــت را

بی ستاره

دل ما اُن قد پاره اس موندنش مرگ دوباره اس
اسمونه سینه ی ما خیـــــلی وقت بی ستاره اس

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

کسی امد که حرف عشق با ما زد
دل ترســـوی ما هم دل به دریا زد
به یک دریای طوفانی
دل مـــا رفته مهمانی
چه دوره ساحلش از دور پیدا نیست
یه عمری راه در قدرت مـــــا نیست
باید پارو نــــزد وا داد
باید دل رو به دریا داد
خودش می بردت هر جـــا دلش خواست
به هر جا برد بدون ساحل همون جاست

خدا

به یغما بردند ارواح خبیثه.رویای رنگین خواب کودکانه ام.من پی حرفی از تبار نجابتم.القاب اعداد و منصب ها همه و همه ما را از سپاس تو وانهاد.تو در منی و من از تو.جز این باید به چه چیز بیندیشم که مستوجب عنایت تو با شم؟ بی تفاوت از کنار هر کودک پیر می گذریم و می گوییم:سکه نداریم. اگر من بر دستان او نرسم و از تو تمنای بزرگ کنم. ایا این شرم اور نیست؟